က်ဳပ္ဘ၀တစ္စိတ္တစ္ေဒသ

ေျပာၾကဦးစို႕.......က်ဳပ္အသက္(12)ႏွစ္မွာေမာ္လူး ဒကၡိဏာရာမဘုရာၾကီးေက်ာင္းကိုေရာက္တယ္ေပါ့ဗ်ာ...

ေက်ာင္းတိုက္စည္းကမ္းကအမ်ားၾကီးမဟုတ္ဘူး၊

"ဆယ့္သံုးႏွစ္အထက္၊အက်င့္ပ်က္ႏွင့္၊
ေတာထြက္ေတာင္ျပန္ပုေနာကံ၊လက္ခံခြင့္မျပဳ။"တဲ့၊

ျပီးေတာ့...."စာအံစာက်က္၊၀တ္တက္ဆြမ္းခံ၊ဤသံုးတန္၊ဧကန္ျမဲရမည္"။တဲ့

ဆြမ္းစားေက်ာင္းက တပည့္ေတြရဲ့ ေအာင္လက္မွတ္ေတြခ်ိတ္တဲ့ေနရာမွာ..
အဲဒီေက်ာင္းတိုက္စဥ္းကမ္းဆိုတာကိုအတူတူခ်ိတ္ဆဲြထားတာေလ။ က်ဳပ္ရဲ့မယ္ေတာ္ၾကီးကဆြမ္းအုပ္ကေလးထမ္းျပီး၊
ဆရာေတာ္ေက်ာင္းမွာေနထိုင္ခြင့္ေလ်ာက္ထားခဲ့တာေပါ့။.....
အဲဒီတုန္းကကိုရင္တင္ေထြးႏွင့္အတူေပါ့...
သူ႕ရဲ့ဘဲြ႕ေတာ့မွတ္မိေတာ့ဘူး။သူလဲသိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး၊
လူ၀တ္လဲသြားတာဆိုေတာ့ေလ။
အဲဒီမွာ...ရြာကေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ ပါၾကီးတို႕ေမာင္စိုးတို့ရဲျမင့္တို့
ေမာင္ပိန္တို့ႏွင့္စေတြ႕တာပါပဲ။ရြာကအဖဲြ့ေတာင့္ေတာ့
က်ဳပ္တို့ရြာသားေတြကစြာတာေပါ့။
ထစ္ကနဲဆို ၀ိုင္းအံုတြယ္ၾကတာေလ။စာခ်ဆရာေတာ္ဦးသုန
္(ယခုျပည္ျမိဳ႕ စကုေက်ာင္းဆရာေတာ္)
ကၾကိမ္ႏွင့္တြယ္လဲခဏပါပဲ။မွတ္ဘူးဗ်။
ကေလးဘ၀ဆိုေတာ့လဲ ရန္ျဖစ္လိုက္ ျပန္ခ်စ္လိုက္ေပါ့။
ဆရာေတာ္ဦး၀ါယာမကက်ဳပ္တို့ရြာသား၊
ရြာသားဆိုျပီးမ်က္ႏွာသာေပးမယ္မထင္နဲ့ကိုယ့္လူ..
အျပစ္ရွိရင္ေတာ့ အျပစ္အတိုင္း၊တြယ္ေတာ့တာပဲ။
ဒါေပမဲ့ ဆရာေတာ္က ရိုက္ခဲပါတယ္..
မ်ားေသာအားျဖင့္ ေရဒါဏ္ သဲဒါဏ္ေတြေပးတာမ်ားတယ္။
က်ဳပ္တို့ကဆရာေတာ္ကိုဘုန္းၾကီးလို့ပဲေခၚၾကတယ္...
က်ဳပ္တို့ကဘုန္းၾကီးဆို...မရုိတ္တတ္ေပမဲ့အလိုလိုေၾကာက္ေနၾကတာ၊
ဘုန္းၾကီးကကိုယ့္နာမည္ေခၚလိုက္ရင္ေျခမကိုင္မိ၊
လက္မကိုင္မိ၊ေယာင္တိေယာင္တေတြျဖစ္ကုန္ေရာ။
ဘုန္းၾကီးကေတာ့...ကိုရင္ေက်ာင္းသားအားလံုးကိုေက်ာသားရင္းသား၊
အရင္းအဖ်ားမခဲြျခားဘူုးဗ်။
အားလံုးကိုတေျပးညီပဲ၊အဲတုန္းက..ကိုရင္ေက်ာင္းသားစုစုေပါင္း...အင္း.... (၃၀)ေလာက္ရွိမယ္။အခုအသက္ေလးနည္းနည္းကေလးၾကီးလာေတာ့မ
ွဆရာသမားဆိုတာဒီလိုျဖစ္ရမွာဆုိျပီးနားလည္တတ္လာတာ၊
ကိုယ့္ရြာသားကိုဦးစားမေပးရေကာင္းလားဆိုျပီးဟိုတန္းကေတာ့
အျပစ္ျမင္မိခဲ့ေသးတာေပါ့။ခုေတာ့ဆရာသမားရဲ့ ေမတၱာ
ကရုဏာ ေစတနာေတြကိုနည္းနည္းပါးပါး
နားလည္တတ္ခဲ့ပါျပီ။ဆရာသမားေတြရဲ့
ေက်းဇူးေတာ္ေတြကိုလဲ အျမဲ သတိရ ဦးခ်ကန္ေတာ့လ်က္ပါ။
က်ဳပ္သာဆိုရင္ ဆရာလိုမ်ိုဳးလိုက္လုပ္ႏိုင္၊လိုက္က်င့္ႏိုင္
မွာမဟုတ္ဘူးလို႕လဲေတြးတတ္ခဲ့ပါျပီ...
အဲ.......ဘယ္ေရာက္သြားလဲမသိေတာ့ဘူး၊ထားပါေတာ့....
ဘုရားၾကီးေက်ာင္းတိုက္ စာခ်ဆရာေတာ္ဦးသုန္ႏွင့္
ဆရာေတာ္ဦး၀ါယာမတို႕ထံမွာ (၃)ႏွစ္အထိ အေျခခံ သဒၵါ သုတ္စဥ္
သုတ္နက္၊ပရိတ္ၾကီး၊ေလာကနီတိစတာေတြသင္ယူခဲ့ရတယ္ေလ။
၁၃၄၉ခုႏွစ္မွာေတာ့ ပဲခူးၾကခတ္၀ိုင္းစာသင္တိုက္ၾကီးကို
ေရာက္တယ္ဆိုပါေတာ့...မူလတန္း၊ငယ္၊လတ္၊ၾကီး၊အဲဒီမွာပဲျပီးခဲ့တယ္၊
ရြာမွာသင္ခဲ့တဲ့သဒၵါသုတ္စဥ္၊သုတ္နက္ေတြ၊ရွင္က်င့္၀တ္ေတြက
ဒီက်မွ အသံုး၀င္ေတာ့တာပဲ။အပတ္စဥ္ ေက်ာင္းတိုက္စာေမးပဲြေတြဆိုတာ
က်ဳပ္အတြက္လြယ္လြန္းတယ္။
အဲဒီမွာေရာက္မွ...ဆရာသမားေတြကိုေက်းဇူးတင္တာ။ဦးခ်ကန္ေတာ့မိတာလဲ
အၾကိမ္ၾကိမ္ရယ္ပါ။ဒီအထဲမွ ေနာင္ေတာ္ဦးဥာဏိႆရ
(သာသနတကၠသီလာဓမၼစရိယ B.A(Buddhism)ကိုေက်းဇူးအတင္ဆံုးပါပဲ။
က်ဳပ္တိတ္တိတ္ေလးအားက်ခဲ့ရသူေပါ့။က်ဳပ္ဘ၀ကိုလဲ
လမ္းေလ်ာက္ရင္းလမ္းေပ်ာက္ေနလို့...
လမ္းေပၚကိုျပန္တင္ေပးခဲ့သူပါ။ႏုတ္၏ေစာင္မျခင္းေတြႏွင့္ေရာ
ကိုယ္၏ေစာင္မျခင္းႏွင့္ေတြပါ ကူညီလမ္းျပေပးခဲ့တာေလ။

အဲဒီမတိုင္ခင္က်ဳပ္က....ေရာက္ခ်င္တဲ့ေနရာေရာက္၊
ေပါက္ခ်င္တဲ့ေနရာေပါက္ဆိုျပီးလြင့္ခ်င္ရာလြင့္ေနခဲ့ေလ။ ဗိုလ္တေထာင္မွာ(၂)ႏွစ္...ၾကည့္ျမင္တိုင္မွာ(၂)ႏွစ္..ကမၻာေအး
သာသနာ့တကၠသိုလ္မွာ(၅)ႏွစ္၊အခန္းေျပာင္းရတာကေလးခန္း၊
အတန္းတန္းတက္ရတာကတတိယႏွစ္ဆိုေတာ့(၃)တန္းေပါ့.
ျပီးေတာ့ကမာရြကျ္မိဳ႕နယ္၊ေအာင္ေျမသာစည္ေက်ာင္းတိုက္မွာ
(၃)ႏွစ္ျဖစ္ေနလိုက္တဲ့ဘ၀ေတြ...
စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ႏွေျမာစရာေကာင္းတဲ့တန္ဘိုးရွိတဲ့
အခ်ိန္ေတြကိုစားသံုးပစ္ခဲ့တာေလ..
ခုေတာ့....ကုလားတိုင္းျပည္မွာေပါ့။နာလႏၵာတကၠသိုလ္မွာ
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္သားၾကီးဆိုပါေတာ့၊
ဒါလဲအထက္ကေျပာခဲ့တဲ့ ဆရာသမားေတြရဲ့ၾကည့္ရွဳ့
ေစာင့္ေရွာက္လမ္းညြန္ျပသခဲ့လို့ပါ။
ဘာျဖစ္ျဖစ္ေက်းဇူးဆိုတာသိတတ္ဖို့လဲမလြယ္ဘူးေနာ္....
သိျပီးေတာ့ျပန္ဆပ္ဖို႕ဆိုတာလဲပိုခက္တယ္။
က်ဳပ္ဘ၀ရဲ့ေက်းဇူးရွင္ေတြကို ဘယ္လိုတုန့္ျပန္ေက်းဇူးဆပ္ရမလဲလို့....
အျမဲတမ္းေတြးေနတတ္တယ္။တစ္ေန့ေန့ေတာ့ဆပ္ႏိုင္ေအာင္
လုပ္ရမယ္ေလ။အဲဒီအခ်ိန္ကဘယ္အခ်ိန္လဲဆိုတာေတာ့
က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ကမေရရာေသးပဲကိုး။
က်ဳပ္မွာေရွ့ဆက္ေထာက္ထားရမဲ့သူေတြ
ငဲ့ကြက္ရမဲ့သူေတြဆိုတာ မိဘႏွစ္ပါးႏွင့္ ဆရာသမားေတြပဲ။
အဲဒီေတာ့.. က်ဳပ္အတြက္အခ်ိန္ဆိုတာေရာက္လာဦးမယ္လို့ေမ်ာ္လင့္ရတာပါပဲ။
ကဲ..မိတ္ေဆြတို့လဲ......မိဘဆရာသမားတို့ရဲ့ေက်းဇူးကို ေအာက္ေမ့သတိရတတ္ျပီး၊ေက်းဇူးကိုျပန္လည္တံုံ့ျပန္ဆပ္ႏိုင္သူေတြ
ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကပါစို့ရဲ့.......

ေျပာၾကည့္တာပါ

သူငယ္ခ်င္း........
discovery ကိုၾကည့္ဖူးပါတယ္ေနာ္....အဲဒီမွာဘာေတြျမင္ရသလဲဆိုေတာ့
ျခေသၤ့ေတြ၊က်ားေတြဟာ သမင္ေလးေတြ ဒရယ္ေလးေတြကို ရက္ရက္စက္စက္
သတ္ျဖတ္စားေသာက္ၾကတယ္ကြေနာ္....အဲ....ျခေသၤ့ေတြကေရာ က်ားေတြကပါ
သူတို့အခ်င္းခ်င္းေတာ့ ေသေလာက္ေအာင္ဘယ္ေတာ့ မတိုက္ခိုက္ၾကဘူးကြာ....
တခါတခါ ဗိုလ္လုတဲ့သေဘာ၊အားျပိဳင္တဲ့သေဘာေလာက္ေတာ့ အႏိုင္အရွံဳးေပၚရံု
အေျခအေနေလာက္ေတာ့ တိုက္ခိုက္တတ္ၾကပါတယ္..
သူတို့ထက္အင္အားၾကီးတဲ့ ဆင္တို့လို သစ္ကုလားအုပ္တို့လိုသတၱ၀ါမ်ိဳးကိုေတာ့
စုေပါင္းျပီးတိုက္ခိုက္ၾကတာကိုေတြ႕ရဖူးပါတယ္...သူတို႕တိုက္ခိုက္ခံၾကရတဲ့သတၱ၀ါ
အားလံုးဟာလဲ..ေနာက္ဆံုးေတာ့သူတို့ေတြရဲ့ အစာျဖစ္သြားၾကတာခ်ည္းပါပဲ၊
အဲဒါေလးသတိျပဳမိပါသလား? ငါတို့လူေတြက်ေတာ့ဒီလိုမဟုတ္ဘူးကြ...
က်ားတို့ ျခေသၤ့တို့က တျခားတိရိစၦာန္ သတၱ၀ါေလးေတြကိုသတ္ျဖတ္တာက
တၾကိမ္မွာ တေကာင္ေလာက္ပဲ သတ္ျဖတ္ႏိုင္တာပါ။လူေတြက်ေတာ့ တၾကိမ္
တည္းႏွင့္အသက္ေပါင္းမ်ားစြာကို ေခတ္မီနည္းပညာေတြ၊လက္နက္ေတြႏွင့္
မ်ိဳးတုန္းေအာင္သတ္ျဖတ္ျပစ္တတ္တယ္ကြ...သက္ရွိသတၱ၀ါေတြထဲမွာ လူဟာ
အသိဥာဏ္အရွိဆံုး..စဥ္းစားေတြးေခၚတတ္ဆံုး...အယဥ္ေက်းဆံုး..အလိမၼာဆံုးဆိုတာ
ဘယ္သူဘယ္လိုမွမျငင္းႏိုင္ဘူးေနာ္...တဘက္ကၾကည့္ရင္ ေက်းဇူးအကန္းတတ္ဆံုး၊
အယုတ္မာဆံုး၊အေကာက္က်စ္ဆံုး၊အမိုက္မဲဆံုးသတၱ၀ါကိုျပပါဆိုရင္လဲ...လူေတြကိုပဲ
လက္ညိဳးထိုးျပရလိမ့္မယ္ထင္တယ္...ကမၻာ့သမိုင္းကိုပဲၾကည့္ၾကည့္....
လူ႕သမိုင္းကိုပဲလွန္လွန္ အမွန္တကယ္ေတြ႕ရမွာကေတာ့ လူသားေတြလူမဆန္စြာ
တိုက္ခိုက္သတ္ျဖတ္ၾကတဲ့အာဏာလုတဲ့စစ္ပြဲေတြ၊ေနရာလုတဲ့စစ္ပြဲေတြမွာလူေတြဟာ
အသက္ေပါင္းမ်ားစြာကို စေတးခဲ့၊ေပးဆပ္ခဲ့ၾကရတယ္ဆိုတာပါ။
မ်ိဳးႏြယ္မတူဇာတ္ကဲြဘာသာျခား၊တိုင္းတပါးကတိုက္ခိုက္တယ္ဆိုတာ လူသမိုင္း
တေလွ်ာက္မွာ စာမ်က္ႏွာအေတာ္မ်ားမ်ား ေနရာယူထားတာမို့..အံ့ၾသဖို့ေတာ့
မရွိပါဘူး...
ငါတို့ျမန္မာႏိုင္ငံသား(ငါတို့ဗမာလူမ်ိုးေတြ)က်ေတာ့ တိုင္းရင္းသားညီကိုအရင္း
အခ်င္းခ်င္းေတြ တိုက္ခိုက္ေနၾကတယ္...တႏိုင္ငံတည္းသားေတြ၊တေျမတည္းေန၊
တေရတည္းေသာက္ခဲ့ၾကသူေတြဟာ..အခ်င္းခ်င္းမသိရင္ သူပုန္တဲ့လား?
မယံုရင္ ရန္သူတဲ့လား? ဒီလိုစိတ္ဓါတ္ေတြ ေမြးအပ္ပါသလား...
အတူလက္တြဲျပီး အခက္အခဲေတြကိုေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ဖူးသူေတြ..
လြတ္လပ္ေရးကို အတူယူခဲ့ဖူးသူေတြပါ။ တေယာက္ေက်းဇူး တဦးေမတၱာ
ဆိုတဲ့ လွပတဲ့ စကားလံုးေတြဟာ ဗီဒိုထဲမွာ စာအုပ္ထဲမွာပဲ ရွိေနသင့္ပါသလား?
လက္ေတြ႕ဘ၀ထဲမွာ အံမ၀င္တဲ့ ၀ါက်တေၾကာင္းျဖစ္ေနပါသလား?
ကိုယ့္ႏိုင္ငံ၊ကိုယ့္လူမ်ိဳး၊ကိုယ့္အသိုင္းအ၀ိုင္း၊ကိုယ့္အဖဲြ႕အစည္းကို
ကမၻာ့အလယ္ မ်က္ႏွာငယ္ေအာင္၊တပိုင္းစီ တစစီ စုပ္ျပတ္သတ္ျပီး
ေျမာင္းထဲေရာက္ေအာင္ ဘာလို့ ငါတို့ေတြလုပ္ေနၾကသလဲ.....

ထိုေန့ကား....ဤေန႕မဟုတ္ပါေလ...

what is a blog?တဲ့

A blog is a personal diary.လို႕ဖြင့္တာဆိုေတာ့ ကိုယ္လဲေရာက္တတ္ရာရာ ဟိုအေၾကာင္း ဒီအေၾကာင္းေတြကိုလြတ္တင္လိုက္တာပဲ။သူမ်ားအေၾကာင္းကိုယ့္အေၾကာင္းေပါ့။အေၾကာင္းသံုးပါးမက၊

ေလးပါး၊ငါးပါးတြယ္လိုက္တာေပါ့။

ဘာရယ္ညာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး၊လုပ္ခ်င္တာတစ္ခုတည္းရယ္ပါ၊ဘာမွမက်ွြမ္းက်င္ပါဘူး။

ပိုင္ႏိုင္တာမရွိပါဘူး။လုပ္ခ်င္တာပဲသိတယ္ေနာ္၊

ဒီေတာ့လဲက်ဳပ္ကေရးခ်င္တာေရးလိုက္မယ္၊တင္ခ်င္တာတင္လိုက္မယ္၊ခင္ဗ်ားတို့ကဖတ္ခ်င္ရင္လာဖတ္။

မဖတ္ခ်င္ရင္လႊင့္ျပစ္လိုက္၊တိုင္ဖက္ ပက္လက္လန္..ေျမာင္းၾကားက်ြမ္းစိုက္ေနပါေစေပါ့။

ကိုယ့္ပို့စ္ေတြကိုေျပာပါတယ္..ခင္ဗ်ားတို့အေၾကာင္းလဲပါႏိုင္သလို...က်ဳပ္ဘ၀ရဲ့ငယ္က်ိဳးငယ္ႏွာေတြလဲပါမွာပဲ။

လက္သရမ္းတယ္ေျပာေျပာ....လန္းသရက္တယ္ဆိုဆို...ဘယ္လိုပဲမွတ္ခ်က္ေပးေပး အေတြးအိပ္မက္ကိုေတာ့...ေဟာ့ဒီဘေလာ့ဂ္ကေန ဆက္လက္ျပီးတင္ေနပါရေစလား ...အဟား.....

ဒီေန့နီကိုရဲ ရဲ့မၾကည္ျပာႏွင့္ေတြ့တယ္....ရဲ၀င္းဆိုတဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ငနဲကို အားမရဘူး...ထိုသို့ခ်စ္ရပါေသာမၾကည္ျပာကို....စြဲသြားတယ္..ေတာ္ေတာ္ေလးေကာင္းပါတယ္..

တခါတခါတေယာက္တည္းအသံထြက္ေအာင္ေတာင္ရီမိတယ္...တခ်ိဳ့ဟာေတြကစာေရးဆရာရဲ့စိတ္ကူးေတြပါ..

အျပင္မွာတကယ္မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး...အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္ယံုမက အူေၾကာင္ၾကားအဆင့္ထိၾကီးေတြဆိုေတာ့ေလ။

ျပီးေတာ့......ညေနဘက္ ေဘာ္ေဘာ္ေတြႏွင့္ အေညာင္းေျပအညာေျပ ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွားတယ္။

ေရမိုးခ်ိဳးတယ္။ျပီးေတာ့ခ်ယ္ဆီးႏွင့္မန္စီးတီးပဲြကိုတိုက္ရိုက္ၾကည့္တယ္.....ခ်ယ္ဆီး2.4ႏွင့္ရံွဳးတယ္..

ေပ်ာ္တဲ့သူေတြေပ်ာ္ၾကတယ္၊တခ်ိဳ့ကစိတ္ညစ္စိတ္ပ်က္ၾကတယ္...ဒီအသင္းႏွင့္ဒီအသင္း ဒီလိုျဖစ္စရာလား

ဘာလားညာလားႏွင့္ေပါ့။ဘုရားေဟာေတာင္ရွိေသးတာပဲေလေနာ့။

စိႏၱိတမၸိ ၀ိနႆတိ၊ အစိႏၱိတမၸိ ဘ၀တိ၊ ဆိုတာေလ။ ဟုတ္တယ္ေပါ့....ေလာကၾကးီမွာ ဒီလိုၾကီးလဲျဖစ္တတ္ပါေၾကာင္း....မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာေတြဟာ တခါတခါ ျဖစ္တတ္ပါေၾကာင္း....
ျဖစ္နိုင္ေခ်ရွိေသာ အရာမ်ားသည္လည္း တစ္ခါတစ္ရံတြင္ပ်က္တတ္ပါေၾကာင္း....
မိတ္ေဆြအေပါင္းႏွင့္ ေရာင္းရင္းအေပါင္းတို့ ....ရာသက္ပန္ အမွန္အကန္မွတ္သားၾကကုန္ရာသတည္း။

                         သာဓု.........သာဓု.........သာဓု........သံုးသာဓုပါဗ်ား.......

စပ္မိစပ္ရာ

ေျပာရဦးမယ္...စပ္မိလို႕၊မစပ္မိလဲစပ္မိေအာင္လုပ္ရမွာပဲ။လူေတြရဲ့၀ါသနာကိုက ဆရာၾကီးလုပ္ခ်င္တာရယ္..

ေဆးကုေပးခ်င္တာရယ္ေလ။မွတ္မိတယ္ဟုတ္....အဲလိုပါပဲ၊က်ဳပ္လဲတခါတခါ..........ငါသိငါတတ္ လုပ္တတ္ပါတယ္..နားလည္ေပးပါေနာ္...တကယ္ေတာ့က်ဳပ္ကဘာမွသိတာဟုတ္ဘူး၊လူရွိန္မလားလို႕ပါ။

လူရွိန္မရွိန္ေတာ့မသိဘူး၊ လူေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးပိန္ေနျပီ။ပိန္ဆိုဗ်ာ.. က်ဳပ္ကၾကည့္ရင္ေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။တကယ့္ေတာ့က်ဳပ္ကလဲ...က်န္းမာေရးခ်ဴခ်ာတယ္ဗ်။ေတာ္ၾကာ ေခ်ာင္းဆိုးလိုက္၊ေတာ္ၾကာ၀မ္းကိုက္လိုက္၊ေတာ္ၾကာခိုင္နီးေတြအစားမ်ားလို႕  ထံုးေပါက္ေတာ့ ဘာမ်ားျဖစ္သလဲ?ေပါ့...ျပဴးတူးျပဲတဲႏွင့္ဘီလူးသရဲလို ေဘာ္ေဘာ္ေတြကိုလုပ္ပါဦးဟ၊ကူပါဦးဟႏွင့္အကူအညီေတာင္းရျပန္ေရာ့... ေဘာ္ေဘာ္ေတြကေတာ္ေတာ္ေကာင္းၾကပါတယ္..ဒီလိုပါပဲတနယ္တေၾကးမွာဆိုေတာ့ တေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ကူညီၾကတယ္ေလ။ကုလားတို့တိုင္းျပည္မွာဆိုေတာ့

အားလံုးကညီရင္းအကိုေတြလိုပါပဲ။သူ႕ရွိကိုယ္စား (ကိုယ့္ရွိေတာ့ ဖြက္စားေပါ့)အဟဲ....အလကားေျပာတာပါ။

အေရးအေၾကာင္းဆိုဘယ္သူမွမေနၾကပါဘူး။၀ိုင္းၾက၀န္းၾကပါတယ္။လြယ္အိပ္ေတြလဲရွိတာပါပဲ။
ေပတံလဲပါတာပဲ။စာအုပ္ေတြလဲမက်န္ပါဘူး၊မထူးမွမဆန္းပဲေနာ္။ျဖစ္တတ္တဲ့သေဘာေလးေတြဆိုေတာ့ ထားလိုက္ပါေတာ့ေလ။အင္း...က်ဳပ္ဘာေျပာခ်င္တာလဲမသိဘူးေနာ္..ခင္ဗ်ားေတာ့သိမလားပဲ။

ခင္ဗ်ားလဲသိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ခင္ဗ်ားကိုေလ်ာ့တြက္တာေတာ့မဟုတ္ဘူးေနာ္...ခင္ဗ်ားတို႕ က်ဳပ္တို႕က

ကိုယ္ႏွင့္မဆိုင္ရင္ ေဘးထိုင္ေနတတ္တာမ်ားတယ္ေလ။သို႕ေသာ္လဲ...က်ဳပ္ကဘုေတာ့ေျပာတတ္ျပန္ေရာ၊

က်ဳပ္က ဘုမသိ၊ဘမသိေတာ့မဟုတ္ဘူး၊က်ဳပ္ကဘုကိုလဲသိသလို...ဘကိုလဲသိေတာ့ တခါတခါ ဂြက်တတပဲ။အဲေတာ့...မင္းကဘာလဲ?ငါကဘာလဲ?သူကဘာလဲ?သဲသဲကြဲကြဲ အျဖဴအမဲမဆံုးျဖတ္ပဲ။ႏွာေစးေနတာအေကာင္းဆံုးလို႕ထင္တယ္ကြာ။
အခ်ိန္ဆိုတာအေကာင္းဆံုးေဆးတခြက္ျဖစ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ က်ဳပ္ကဆရာၾကီးစတိုင္လ္ႏွင့္ေျပာလိုက္ပါအံုးမယ္။

ဒါလဲ....လူ႕တို႕ရဲ့သဘာ၀ေၾကာင့္ဆိုပါေတာ့...နားလည္ေပးပါ ပရိတ္သတ္ၾကီးရယ္ေနာ္...အဟြတ္..အဟြတ္

ေခ်ာင္းဆိုးတယ္ကြာ..ခိုင္နီးနဲနဲေလ်ာ့သင့္ျပီ။ေလ်ာ့ရံုပဲေျပာတာေနာ္..အျပတ္ဟုတ္ဘူး..
ေကာင္းက်ိဳးမေပးပါဘူး။သိေတာ့သိတယ္..ဒါေပမဲ့...

အဲဒါလဲ....လူ႕တို႕ရဲ့သဘာ၀တစ္ခုပါပဲ။မသိေတာ့လဲမသိလို႕ပါတဲ့။သိေတာ့လဲ ဒါသဘာ၀မို႕ပါတဲ့။ခက္တယ္မင္းတို့လူေတြေတာ္ေတာ္ခက္တယ္လို့ တျခားေလာကသားေတြက ေျပာၾကတာထင္ပါရဲ့။ေလာကမွာတဲ့ အရာရာကို ငါသိတယ္လို့အထင္ေရာက္ေနသူေလာက္ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတဲ့သူမရွိဘူးတဲ့၊ျပီးေတာ့ အားလံုးကိုအမွန္တကယ္သိေနတဲ့ လူေလာက္လဲ ပုိျပီး..ျငီးေငြ့

စိတ္ပ်က္ဖြယ္ေကာင္းသူမရွိဘူးတဲ့။မွန္သေလာက္လဲ မွန္ႏိုင္ပါမယ္။အမွန္တကယ္မသိတဲ့အရာေတြကိုထင္
ေၾကးေတြႏွင့္စြပ္ေ၀ဖန္ေနရင္ေတာ့မေကာင္းဘူးေပါ့။အရာရာကို မ်က္စိ၊ႏွားေတြဖြင့္၊စြင့္ျပီးေသခ်ာေအာင္ေတာ့ေလ့လာသင့္ပါတယ္ ။တဘက္ႏွားႏွင့္တဘက္သားကို လိုသလို
ဆြဲေတြးျပီးေျပာတာမ်ဳိးကိုေတာ့မင္းေရာ ငါပါ အင္း..ဘယ္လိုေျပာရမလဲကြာ..ဆင္ျခင္ရင္ေကာင္းတယ္လို့...
ငါမေျပာဘူးလား...စပ္မိစပ္ရာပါဆိုေနမွ။ေရာက္ခ်င္ရာေရာက္ေန..ေပါက္ခ်င္ရာေပါက္ေနမွာေပါ့...
မင္းလဲကုလားျပည္မွာဆိုေတာ့ေပါက္ခ်င္တဲ့ေနရာေပါက္၊ (ေသး..ကိုေျပာတာမဟုတ္ဘူး)သေဘာကိုေျပာတာ ၊ဒီလိုပါပဲ...က်ဳပ္လဲ အထီးမွန္းအမမွန္းမသိစီးေနဆဲပါ။
ေၾကာင္ဟာ...မဲမဲျဖဴျဖဴ အဓိကမဟုတ္ပါဘူး။ၾကြက္ခုပ္တတ္ဖို့ပဲလိုတာပါ။စီးေတာ့စီးတယ္ အထီးမွန္းအမမွန္းသိဖိုေတာ့မလိုဘူး၊လမ္းဆံုးရင္ရြာေရာက္ဖို့ေတာ့လိုပါတယ္။  အထီးအမကိစၥထက္ အျခားအေရးၾကီးတာေတြရွိေနတယ္မဟုတ္ပါလား? စဥ္းစားဖို႕ဦးေဏွာက္ပါရင္ ရံုးေရာက္ဖို့လိုပါသလား....ဆံုးျဖတ္တတ္ပါတယ္ဆိုတဲ့
ႏွလံုးသားဟာလဲရံုစားဖို့သက္သက္မွမဟုတ္တာပဲေလေနာ့.......စပ္မိစပ္ရာပါဆို....ဘာေတြမွန္းဘာသိမွာလဲ..
ဖတ္ေနတာကိုမွမင္းအမွား..ငါမွာအားေနလို့..ယားေနလို့...
အားအားယားယား ကေလာင္သြားကိုေသြးေနတာကို..အခုလို တန္ဘိုးရွိတဲ့ မင္းရဲ့အခ်ိန္ေတြကို ယူသံုးမိတာ ေဆာရီးပါေနာ္။........
ခဏ နားမယ္။
အားရင္လာလယ္၊
မုန့္ေက်ြးမယ္ေနာ္။
စကားေလးေတြဆိုရင္းေပါ့။
အမွားေလးေတြျပင္ေပးေပါ့။.............နားဘီ။.......အဟုတ္.......

က်ဳပ္ဖ်ားရျခင္းအေၾကာင္းအရင္း

က်ဳပ္ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္းေတြဆက္ေျပာဦးမယ္..က်ဳပ္ကလဲငယ္ငယ္ရွိေသးတာကိုေနာ့၊ကဲ...ထားလိုက္ပါစို့...

ဒီလိုပါတဲ့ဗ်ာ၊ရြာမွာေလးတန္းေအာင္ေတာ့ ငါးတန္းကိုေမာ္လူးမွာသြားတတ္ရတယ္ေလ။အခုလိုက်ဳပ္တို့ရြာမွာ

အလယ္တန္းေက်ာင္းမွမရွိေသးတာကိုးဗ်။ရြာႏွင့္ေမာ္လူးကႏွစ္မိုင္ေလာက္ပဲေ၀းတာပါ။
ေျခလ်င္သြားရင္နာရီ၀က္သာသာ၊45မိနစ္ေပါ့။က်ဳပ္အကိုစိုးလြင္က ရွစ္တန္းေက်ာင္းသား။အိမ္မွာက စက္ဘီးကတစ္စီးထဲရယ္...

ရွိတဲ့ဘီးကလဲလူၾကီးေတြစီးတဲ့ဘီး။ကိုယ့္ေျခေထာက္ႏွင့္လဲမမီ။ကိုယ္လဲမစီးတတ္။အကိုကလဲ က်ဳပ္ကိုမတင္ႏိုင္။က်ဳပ္ကိုတင္ျပီးနင္းတဲ့အခါႏွစ္ေယာက္လံုး က်ြမ္းထိုးေမာက္ခံုေတြျဖစ္၊နဖူးကဲြလိိုကြဲ၊ဒူးျပဲလိုျပဲ......ျပီးရင္ဖုတ္တက္ခါ ျပီး..မင္းေနာက္ကျငိမ္ျငိမ္ထိုင္မစီးလို့လဲရတာကြ...မင္းကလက္ကိုင္ကိုမွမႏိုင္တာပဲ...ဘာညာႏွင့္တစ္ကို

တေယာက္ကို တစ္ေယာက္အျပစ္ဖို့၊ေနာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း လမ္းေဘး ၾကိဳး၀ိုင္းမဲ့ ဒိုင္လူၾကီးမရွိတဲ့ လက္ေ၀ွ့ပဲြေလးတခုျဖစ္သြားရတာပဲေလ။ က်ဳပ္ကလဲ ဘက္တူရင္လူမေရြးတတ္ဗ်။အဟဲ...သိတဲ့အတိုင္း ေဘာ္ေဘာ္တို့ရဲ့ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး အီစလံေ၀သြားခဲ့ရတာေပါ့။က်ဳပ္အဲဒီကစျပီး...စက္ဘီးကို

မုန္းတယ္။စာသင္ေက်ာင္းကို အျမင္ကတ္တယ္။အဲဒီစက္ဘီးေၾကာင့္....အဲဒီ စာသင္ေက်ာင္းေၾကာင့္ ညီအကိုအရင္းေတြ နပန္းလံုးထိုးသတ္ခဲ့ရတာမဟုတ္လား၊ဒီလိုနဲ့ ႏွစ္ကုန္ေတာ့စာေမးပဲြေတြေျဖၾကျပီး...

ေက်ာင္းၾကီးေတြပိတ္ေတာ့ေႏြရာသီသၾကၤန္မီရွင္ျပဳပြဲၾကီးလုပ္ၾကတယ္...အဲဒီမွာ.ေရႊထီးေဆာင္းရေတာ့တာပါပဲ။က်ဳပ္ကေမာင္ရင္ေလာင္းေလ။

စာသင္ေက်ာင္းႏွင့္က်ဳပ္ဘ၀လဲလက္ျပႏုတ္ဆက္ ရာသက္ပန္လမ္းခြဲလိုက္ၾကတယ္ေလ...ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ့္ ေျခေတာ္ရင္း၀ပ္စင္းလို့လဲေရာက္ပါေရာ့..

ေမ်ာက္လိုအေဆာ့သန္တဲ့က်ဳပ္ တုပ္တုပ္ေတာင္မလွဳပ္ရဲ...လွဳပ္ရဲလွဳပ္ၾကည့္ေပါ့။ေက်ာေကာ့ခ်င္လား?

ေခါင္းဖုခ်င္လား?ၾကိဳက္တာေရြးထားလိုက္ေပါ့...က်ဳပ္ကလဲ ..ေန့ေလးညေျခာက္၊ထမင္းစားျပီးတစ္၊လူလစ္လစ္သလို..စာဆိုအတိုင္း (အဓိပၸါယ္ေတာ့ ေသေသခ်ာမသိပါ)

ဘုန္းၾကီးလစ္ရင္ တက္ပုတို့ ကုလားတန္တို့ကို လိုက္စေတာ့တာကိုဗ်။ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ဘုန္းၾကီးႏွင့္တည့္တည့္ၾကီးမက ထိပ္တိုက္ ေပၚတင္ ဘလိုင္းၾကီးအပီအျပင္ကိုေတြ႕ေတာ့တာေလ။

ဒါဆိုခင္ဗ်ားသိေလာက္ေရာ့ေပါ့။ဘယ္ေလာက္ေကာ့ျပန္လန္ထြက္ေနေအာင္ ေဆာ္ပေလာ္တီးလိုက္မလဲဆိုတာေလ။အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ဘုရားဆိုရင္ က်ဳပ္ဖ်ားသြားတာ အဲဒီကစတာပဲေမာင္။

ေအး......အဲဒါပဲေမာင္ေရ......

မၾကာမီေႏြေရာက္ေတာ့မည္....

ကုလားတို႕၏တိုင္းျပည၊္
ဗီဟာျပည္နယ္ရဲ့ေႏြေနကိုေကာ့ေနေအာင္ခံစားရေတာ့မည္.
.ေတြးမိတိုင္း ဒီေႏြေနကိုဘယ္လိုေက်ာ္ျဖတ္ရပါ့မလဲ?

လို့ စဥ္းေနမိတယ္....ဗီဟာရဲ့ေႏြေနကေတာ့
ေၾကာက္ဖို႕ေကာင္းသည္ေပါ့...တိဗက္လားမားေတြလဲ၊
2လပိုင္းေရာက္တာႏွင့္ ဗုဒၶဂယာေျမျမတ္မဟာၾကီးကို
တေျဖးေျဖးႏုတ္ဆက္ထြက္ခြာ ကုန္ျပီေလ...

ကိုယ္တို႕တစ္ေတြကေတာ့ ဘယ္ကိုသြားလို႕ ဘာေတြလုပ္ၾကမလဲ..
.ေႏြေနပူေၾကာင့္ အပူလိုင္းေတြရဲ့ ၇န္ကိုေရွာင္ရွားဖို႕
တေနရာကိုေတာ့ေရြးခ်ယ္ရေတာ့မွာပါ....
သစ္ရြက္ေတြကေၾကြက် ေျမခၾကေတာ့....
တေယာက္ေယာက္ကိုလြမ္းသလိုလို..အဟား...ငယ္ခ်စ္ဦးေလးရွိခဲ့ရင္ေတာ့
အေကာင္းသား၊ဒီအခ်ိန္ဆိုတအားလြမ္းလို႕ေကာင္းေပါ့၊ခုေတာ့...

ရြာကိုပဲျပန္ခ်င္သလိုလို....ဟိုဟာေလးသြားလုပ္ခ်င္တာလိုလို.....
..ဒီဟာေလးသြားလုပ္ခ်င္တာလိုလို...

လိုလိုေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ေပါ့...ေႏြဦးေလရူးေတြတိုက္ရင္.....
ကိုယ့္ရင္မွာလဲဟာတာတာႏွင့္ရယ္ပါ......

အလြမ္းဓါတ္ခံရွိသူေတြေတာ့ လြမ္းလို႕သိပ္ေကာင္း...
ေဆြးဖို့ လြတ္ေကာင္းေပါ့...

အမိျမန္မာျပည္မွာေတာ့ တူးပို႕ တူးပို႕ ႏွင့္ သၾကၤန္ေတးေလးေတြက
ပ်ံလြင့္လို့ေနၾကေပမည္....ေရြ၀ါေရာင္ ပန္းပိေတာက္တို့

လမ္းတေလ်ာက္မွာ ေ၀ေ၀ဆာဆာ အစြမ္းကုန္ပြင့္ၾကေပေရာ့မည္...
လြမ္းေတာ့ လြမ္းပါသည္......

.ဘယ္အရပ္ဘယ္ဌာနီ ဘယ္ဆီကိုေရာက္ေရာက ္ပန္းပိေတာက္တို့ ပြင့္ၾကေလတိုင္း၊ရင္လိွဳင္းခပ္သံက ခပ္ခပ္ျပင္းျပင္း........သူ႕ကိုသတိရေနတတ္ျခင္းကလဲနာတာရွည္ေ၀ဒနာတစ္ခုလိုပါပဲ....

ေအာ္...ခုေတာ့လဲ..

တနယ္စီျခားရံုတင္မက ဘ၀ေတြပါ ေ၀းၾကရျပီေနာ္......
ျပင္ပကေနပူေလပူေတြက ကိုယ့္ရင္က

အပူကိုေတာ့ မီလိမ့္မည္မထင္ပါေလ...

ရုိးတန္က်ဲက်ဲ သစ္ပင္အိုက ေႏြရဲ့သေကၤတ ဥၾသငွက္ေလးရယ္.......
မင္းဘ၀လဲ အထီးက်န္လြန္းလွတယ္ေနာ္...

အာ......ရွဳပ္တယ္ကြာ...မလြမ္းေတာ့ဘူး.......ေတာ္ပီ.....ေနခဲ့ေတာ့...

မင္းလဲမင္းဘ၀ႏွင့္မင္း..ငါလဲငါ့ဘ၀ႏွင့္ငါ..

ဒါေတြကိုေသခ်ာေတြးရင္..မေသခ်ာေသးတဲ့အနာဂါတ္..ျပဇာတ္ကမဆံုးေသးဘူး...

မထူးပါဘူးလို႕ေရစုန္ေမ်ာလိုက္ရင္း၊ေသကုန္ေသာ အိပ္မက္ျမစ္ေတြကို
ေတာင္ပံတပ္ျပီး အပ်ံခိုင္းလိုက္ရမလား သူငယ္ခ်င္း...

.အဟဲ..ေမာ္ဒန္မ်ားဆန္သြား

သလားမသိဘူး...နဲနဲေတာ့ရူးၾကည့္တာပါ...ကဲ...အဲဒါပဲေမာင္ေရ.........

ရြာသားတို့ရဲ့ ကံတရားသာ

ပို႕စ္အသစ္တင္မယ္လုပ္တိုင္း net work က...ခုတစ္ေလာေဖာက္ေဖာက္ေနေတာ့ ဘာမွလုပ္မရ။ေရးစရာေတြကမ်ားေပမဲ့

ဘယ္ကစရမွန္းလဲမသိ။ခက္ကျပီေမာင္....ထားလိုက္ပါေတာ့...သူမ်ားအေၾကာင္းလဲမေျပာတတ္ပါဘူး...

စပ္မိစပ္ရာဘာညာကြိကြ..ေနၾကာကြာစိ၊ေျမပဲဆားေလွာ္ေပါ့၊ေလ်ာ့ေတာ့မတြက္နဲ႕ကိုယ္လူ..

အေဒၚ့သမက္က ႏွစ္ရစ္ဗ်၊but=ဒါေပမဲ့...

အရံမီးသတ္ ဆိုတဲ့အထဲကလိုေပါ့ေနာ္....တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ က်ဳပ္က ဘာရယ္လို႕ေတာ့ဟုတ္ဖူးရယ္...

ေတာင္စဥ္းစား...ေျမာက္စဥ္းစား ေတြးမိေတြးရာ ေရးမိေရးရာေရးလိုက္တာပဲ။ လူတစ္ခ်ိဳ႕ေပါ့ဗ်ာ...

ကိုယ္ကလဲြရင္က်န္တဲ့အေကာင္အလားေကာင္ေတြလို့ ထင္တစ္လံုးႏွင့္လူေတြေလ။

ရီဖို့ေတာ့ခပ္ေကာင္းေကာင္းပါ။ငါသိငါတတ္...ငါ့လုပ္ရပ္ေတြက အပိုအလိုမရွိ ကြက္တိလို့ထင္ေနၾကတာကလား...

ပဲြၾကည့္ပရိတ္သတ္ၾကီးေတာ့ သိျပီးသား...ျမင္ျပီးသားရယ္...အေျပာသမားက အေျပာပဲေကာင္းတာပါေနာ္..

အလုပ္က်ေတာ့မေကာင္းပါဘူး...လူနည္းစုကို စည္းရုံးႏိုင္ရံုေလာက္ႏွင့္ ဟုတ္လွျပီလို့လက္မေထာင္ေနရင္ေတာ့..

ဟက္ဟက္..ဟက္ဟက္.. အဲဒီလိုရီပံုမ်ိဳးသူရယ္ဖူးပါတယ္...တစ္ေနရာရာမွာေပါ့။ကိုယ္ကလူတဘက္သားကို သံသယေတြမယုံၾကည္မွုေတြႏွင့္၊ရွဳျမင္သံုးသပ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့..အင္း...အလုပ္မဟုတ္ဘူးလို႕ထင္တာပါပဲ၊

လူတစ္ဖက္သားကိုကိုယ္ႏွင့္ႏွိဳင္းရင္ မရိုင္းဘူးတဲ့ဗ်။ ကိုယ့္လိုစိတ္ဓါတ္မ်ိဳးေတြႏွင့္ေတာ့.....ေကာင္းပါတယ္...အားလံုးေကာင္းပါတယ္။

သူမ်ားေတြလုပ္သမွ် ကန္႕လန့္တိုက္။ မေကာင္းေျပာ၊သံသယေတြႏွင့္ျမင္...ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ့ သူေတာ္ေကာင္း..ကိုယ့္လုပ္ရပ္သာပီျပင္...သူမ်ားလုပ္ရင္ရီခ်င္သတဲ့လား..အဟာ...ဟား

ဒါ...ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းလမ္းစဥ္မဟုတ္တာေတာ့...ေသခ်ာသေပါ့...

တကယ္ဆို...မွားေနရင္ျပင္ေပးပါ။လဲြေနရင္တည့္မတ္ေပးလိုက္ပါ။ကဲြေနရင္ျပန္ဆက္ေပးလိုက္ေပါ့။

ေပါက္ကဲြလုလု စနက္တန္ျဖဳတ္ထားတဲ့ ဗံုးတစ္လံုးကို လူအုပ္ထဲ သယ္မလာတာကေတာ့......

ကိုယ့္လုပ္ရပ္ကို ဖံုးကြယ္ခ်င္တာလား...သင္ပံုးေခ်ခ်င္တာလား......သူမွသိမွာပဲ...ဘ၀ၾကီးကိုအျပစ္တင္...

မဆီမဆိုင္ ငါကိုင္တုပ္...လုပ္လိုက္ရင္အလဲြေတြကခပ္ခပ္မ်ား....စကားကေတာ့ အလွသားပဲ........

ဒါေလာက္ေတာ့လဲရွိမွာေပါ့....ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကိုေတာင္ လက္ညိဳးေငါက္ေငါက္ထိုး။ ကိုယ္လူမ်ိုးကို ရွဳတ္ခ်၊ဒီလိုလုပ္မွလဲ သူရဲ့ဘ၀ အဆင္းလွလို့ထမင္း၀မွာေလ။ ေတာ္လွန္ေရးသမားလား...က်ဳပ္က အားေပးဖို႕အသင့္ပါ၊အခြင့္ေရးသမားလား....လာထား...ျခစားေနတာေတြကို လက္ပိုက္ၾကည့္မေနတတ္ဘူး။

က်ဳပ္က ရွဳတ္ခ်ရမွာေပါ့၊လမင္းကို ေခြးေဟာင္လို့ အေရာင္မမိန္ပါဘူး...ကိုၾကီးေက်ာ္လား...နာဠာဂီရိလား...

ႏွစ္ေကာင္စလံုး ကသူႏွင့္ပတ္သက္တယ္...ေပးခ်င္ရာေပးလို့ရတယ္...ပံုမွန္သမားဆိုရင္ ကိုၾကီးေက်ာ္...

ဆိုင္းသံေတာ့ မေပးလိုက္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္း ကကြက္ကေျပာင္းသြားမယ္...တကယ္ပါ..ၾကံဳဖူးလို႕ေျပာတာပါ။

အရာရာကို ဆန့္က်င္ရမလား...ေအး...တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။အဲဒီမွာ...ငါ့အတြက္ ဘာအခြင့္ထူးေတြရႏိုင္မလဲေပါ့။ဘာေတြဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ...ကဲထား...

ေက်းဇူးတရားဆိုတာကိုေတာ့....သူစာလံုးေပါင္းေမ့ေနႏိုင္ေလာက္ပါျပီ။မ်က္ႏွာျဖဴစကားႏွင့္ ကုလားျဖဴဘာသာရပ္ကိုေတာ့ထမင္းစားေရေသာက္ထက္ေတာ့...နည္းနည္းေက်ာ္ျပီးတတ္ပံုရပါတယ္...

ဒါကလဲ..အေလ့အက်င့္ေပါ့ေလ...ခ်ီးက်ဴးထိုက္ပါတယ္

က်န္တာေတာ့.....အတူးတူပဲလို့ေျပာရင္ ရမယ္ထင္ပါရဲ့။လူေတြကို ကူညီတာျမင္ဖူးပါတယ္..အဲဒါကလဲ...တဘက္သားကိုႏွိပ္ကြပ္ဖို့၊အႏိုင္ယူဖို့၊မင္းသားၾကီးလုပ္ဖို့ပါ။

ဒါေတြကို ခင္ဗ်ားတို့ က်ဳပ္တို့ ဘယ္ျမင္ႏိုင္မွာတုန္း.....ခင္ဗ်ားတို့က်ဳပ္တို့က အရိုးခံသမားစစ္စစ္ေတြေလဗ်ာ။ၾကာၾကာ၀ါးရင္ခါးမွန္းသိတယ္တဲ့ဗ်...ခက္တာကခင္ဗ်ားတို႕မသိႏိုင္ၾကတာ

ကိုပါ..ဒါက က်ဳပ္ႏွင့္ေတာ့ မဆိုင္ပါဘူး။ခင္ဗ်ားတို့ က်ဳပ္တို့က ေက်းဇူးတရားကို ကိုးကြယ္သူေတြေလ...

တခါတင္ဖူးတဲ့ ေက်းဇူး ဘယ္ေတာ့မွမေမ့တတ္ၾကဘူးေလဗ်ာ။ အဲဒါကိုကခင္ဗ်ားတို႕က်ဳပ္တို႕ရဲ့ မဟာ့မဟာအမွားၾကီးပဲ။

က်ဳပ္တို႕ရဲ့ ဂုတ္ေသြးပါမက ခႏၶာကိုယ္ တခုလံုးကေသြးေတြကို ေသာက္ခဲ့ျပီးျပီပဲ။ တခ်ိဳ့လူေတြကေပါက္သြားၾကျပီ။ခင္ဗ်ားႏွင့္ က်ဳပ္ကေတာ့က်န္ေနဆဲပဲ။ ဒါေတြကလဲအေၾကာင္းရွိေနျပန္ပါတယ္.....အမ်ားမိုးခါးေရေသာက္ေနခိ်န္မွာ

က်ဳပ္ကေတာ့ လူညီညီ မညီညီ က်ြဲဟာက်ြဲပါပဲလို႕ က်ဳပ္မွာေျပာျပဖို့ အခြင့္မွမရွိပဲ....လြတ္လပ္စြာကဲြၾကပါေတာ့...

တစစီ ျဗဲလရမ္းသာ လြင့္ၾကပါေတာ့...လို့ခပ္ေပါ့ေပါ့ ပဲေနလိုက္တယ္.....

ေလာကမွာမီးမ်ားရင္မီးႏိုင္သတဲ့...ေလာင္ၾကေပဦးေတာ့...ေတာေၾကာင္တို့ အေပ်ာ္ၾကီးေပ်ာ္ရေအာင္......

ႏြားအုပ္စုေတြမ်ားလို့ က်ားကေတာ့ ထည့္တြက္မွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ခင္ဗ်ားတို့ က်ဳပ္တို့ သတိမွမရၾကေသးပဲ၊

အိပ္ျမဲအိပ္ေနၾကေပါ့....ေဟာင္တိုင္းထၾကည့္ေတာ့ အိပ္ေရးပ်က္တတ္ပါသလား...ဆက္ျပီးေတာ့သာအိပ္လိုက္ပါ..

ခင္ဗ်ားလဲအျပစ္မရွိ။က်ဳပ္မွာေတာ့ ခါးမွန္းသိသိခ်ည္းႏွင့္ မ်က္စိမိတ္ ဇြတ္အတင္းျမိဳခ်ေနရေတာ့ လည္ပင္းႏွင္တယ္ေလ။

အခ်ိန္အခါႏွင့္ ေနရာကို လဲြမွားစြာစားသံုးေနရင္ေတာ့ မနက္ဖန္ဆိုတာ ခါးသီးတဲ့ အဆိပ္ခြက္ျဖစ္မွာမလြဲဘူး.....

အရာအားလံုးကို ေပတံၾကီးႏွင့္တိုင္းေနရင္ စာအုပ္ၾကီးသမားႏွင့္ဘာထူးလဲ။ဖံုေတြအလိမ္းလိမ္းတက္ေနတဲ့ အဲဒီကအေၾကာင္းအရာေတြကို အလြတ္ရြတ္ျပေနတာဟာ နားေထာင္လို့ေတာ့ ေကာင္းမွာပါ။ လိုက္နာဖိုေတာ့ နဲနဲမ်ားမ်ားခက္ေနၾကမွာပါ။ သူ႕ကိုအဲဒီအေၾကာင္းေတြေျပာျပရင္ သူဘာေျပာမလဲ။အေၾကာင္းျပဆင္ေျခ ဆင္လက္က သူ႕အတြက္

အဆင္သင့္ရွိေနမွာပါ။ ဒါေတြက သူပိုင္ ဘာသာရပ္တခုလို့ ေျပာရင္ရႏိုင္ေကာင္းပါရဲ့။စကားေျပာက်ြမ္းက်င္ျခင္းက ခင္ဗ်ားတို့

က်ဳပ္တို့ အတြက္ လွည့္ကြက္ထဲ၀င္ေရာက္ျခင္းပဲလို့နားလည္ရမယ္ေလ။

ေဒါင္းေယာင္ေဆာင္တဲ့က်ီးဟာ ....က်ီးပါပဲ။

ေဒါင္းမွမဟုတ္တာ....အခ်ိန္တန္ေတာ့ မူလပင္ကိုယ္သဘာ၀ေပၚတာပဲမဟုတ္လား။

ခုေနခ်ိန္ေတာ့..သူဟာ အလွဆံုးေပါ့။တာရွည္ခံ ရနံမျပယ္တဲ့ ပန္းတပြင့္ျဖစ္ပါေစလို့ ခင္ဗ်ားတို့ေရာ...က်ဳပ္တို့ပါ...

အားလံုးေပါ့ဗ်ာ ဆုေတာင္းၾကရံုေပါ့။ဒါကိုေတာ့ ခင္ဗ်ားတို့လဲ မတတ္ႏိုင္သလို..က်ဳပ္ေရာဘာလုပ္ႏိုင္မွာလဲ...

ဒီဘုရားေတာ့...ဠဒနားနား..က်ီးနားနား..ရြာသားတို႕ရဲ့ကံတရားလို႕သေဘာထားလိုက္ေဟ့.......

လူ

Young men think old are fools,

and old men know young men are so.

(carol chritian)

လူငယ္ေတြကထင္တတ္ၾကတယ္၊လူၾကီးေတြဟာ အရူးေတြပဲလို႕....

လူၾကီးေတြကေတာ့ လူငယ္ေတြဟာ အရူးေလးေတြ လို႕ သိေနၾကတယ္။

(ကာရို႕ ခရစ္တီယန္)

ေရာက္တတ္ရာရာ(၁)

အိႏၵိယ ကုလားျပည္ရဲ႕ ေဆာင္းတြင္းကာလ မနက္ခင္းတစ္ခု၊ျမဴႏွင္းတို႕ကအုပ္ဆိုင္းလွ်က္ ေအးခ်မ္းလိုက္ပံုကအရုိးထဲထိစိမ့္ေနသလားထင္မွတ္ရသည္။ မဆီမဆိုင္ ကိုထီးဆိုင္ရဲ့ 'ခ်မ္းတယ္ ခ်မ္းတယ္...ေမးခိုက္ခိုက္တုန္တယ္ ေစာင္ႏွင့္ျခံဳေတာင္ မလံုဘူးအခ်စ္ရယ္...မင္းကိုယ္ေငြ႕ႏွင့္ေထြးပါမွ ပိုေႏြးမယ္ထင္ေတာ့တယ္...ပိုေႏြးႏုိင္မယ္" တဲ့သီခ်င္းတပိုင္းတစကို စိတ္ထဲကညီးလိုက္မိေသးတယ္ေလ....ပါးစပ္က အသံထြက္မဆိုရဲဘူးဗ်၊ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး ဘာေတြဆိုေနတာလဲဆိုျပီး ေဘာ္ေဘာ္ေတြက ၀ိုင္းေမတၱာပို့မွာေၾကာက္ရတယ္၊
အခုလိုဒီဇင္ဘာေဆာင္းမနက္ရဲ့ေအးခ်က္ကေတာ့ လြန္သည္။ကိုထီးဆိုသလို မည္သူ႕ကိုယ္ေငြ႕ႏွင့္ေထြးေထြး ေႏြးမည္မထင္ပါ။
ေၾသာ္.......ခုဆိုရင္ အမိျမန္မာျပည္ၾကီးႏွင့္ ခဲြခြါလာခဲ့တာ သံုးႏွစ္သံုးမိုးပင္ၾကာခဲ့ပါျပီေကာ။အိႏၵိယ ကုလားတို႕၏တိုင္းျပည္သည္ ေဆာင္းအခါအလြန္ေအးျပီး၊ေႏြအခါ လြန္စြာစိတ္ပ်က္ဖြယ္ ပူလြန္းသည္။အဓိကအားျဖင့္ က်ဳပ္တို႕ေနတဲ့ ဗီဟာျပည္နယ္ကပိုဆိုးသည္။ဗီဟာဆိုတာ ၀ိဟာဆိုတဲ့ ပါဠိစကားကေနဆင္းသက္လာတယ္တို႕ အစဥ္အဆက္ကေျပာခဲ့ၾကတာေလ။၀ိဟာဆိုတာက ေက်ာင္းလို့အဓိပၸါယ္ရတယ္..ဟိုတုန္းကဒီျပည္နယ္မွာ ေက်ာင္းကန္ဘုရားေစတီပုထိုးေတြႏွင့္ ျမတ္ဗုဒၶရဲ့သာသနာေနလို လလိုထြန္းပခဲ့တဲ့ေနရာေဒသျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ေလ။ျပီးေတာ့ ဗီဟာျပည္နယ္ထဲက နာလႏၵာဆိုတဲ့ ေဒသဟာ ဘုရားရွင္ရဲ့သာသနာေတာ္မွာ ပညာအရာထူးခြ်န္ထက္ျမက္ေတာ္မူလို့ ဧတဒဂ္ဘဲြ႕ထူးရေတာ္မူတဲ့ အရွင္သာရိပုတၱရာႏွင့္တန္ခိုးအရာထူးခြ်န္ထက္ျမက္ေတာ္မူျပီးလက္၀ဲေတာ္ရံ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္တို႕ေမြးရပ္ေျမပါ။ ဒါအျပင္ A.D ၅ရာစုေလာက္ေန A.D ၁၂ရာစုတိုင္ေအာင္ ႏွစ္ေပါင္း (၇၀၀)ေလာက္အထိတည္ရွိခဲ့တဲ့ ကမၻာေက်ာ္ ေရွးေဟာင္းနာလႏၵာတကၠသိုလ္ၾကီးေၾကာင့္လည္း လူသိမ်ားထင္ရွားတဲ့ေနရာတစ္ခုပါ။
အဲဒီတကၠသိုလ္အေဟာင္းၾကီးႏွင့္မနီးမေ၀းမွာ ရွိတဲ့ န၀နာလႏၵာမဟာ၀ိဟာရ(ေခၚ)New Nalanda (deemed)University ဆိုတာ က်ဳပ္တို႕တစ္ေတြ ပညာသင္ၾကားေနတဲ့ တကၠသိုလ္ၾကီးေပါ့။နာလႏၵာတကၠသိုလ္ အသစ္ဆိုတာ အေဟာင္းကို ကိုယ္စားျပဳတည္ေထာင္ထားျခင္းျဖစ္တာေၾကာင့္ တကၠသိုလ္၀င္းထဲမွာ ရဟန္းေတာ္ေတြခ်ည္း သီးသန္႕(Hostel )အေဆာင္မ်ားမွာေနၾကရပါတယ္။လူပုဂၢိဳလ္ ေက်ာင္းသူ၊ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ကေန လာတက္ၾကရပါတယ္။
သာမန္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ဗမာျပည္ ပရိယတၱိစာသင္တိုက္တစ္ခုလို့ အထင္ေရာက္ခ်င္စရာေပါ့။ဒါေၾကာင့္လဲ ဗမာျပည္က လာတဲ့လူေတြက ဒီေက်ာင္းတိုက္က ဆရာေတာ္ကဘယ္သူလဲ လို့ ခဏခဏေမးၾကတယ္ေလ။အားလံုးက ပညာသင္ရဟန္းေတြခ်ည္းပဲ၊ဒီတကၠသိုလ္မွာ
ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ရယ္လို႕မရွိပါဘူး။ ကိုယ္ထူကိုယ္ထစနစ္ကို ဒီေရာက္ေတာ့ ရဟန္းေတြအားလံုးက အနက္ထင္ရုံမက သေဘာေရာ အဓိပၸါယ္ပါ ေကာင္းၾကီးသိၾကရတယ္ဆိုပါေတာ့။ဟုတ္တယ္ေလ....စေရာက္ေရာက္ခ်င္း "ေယး၀ါလား ကစ္တနားဟဲ၊ ဧကီလို ကိေစၥးဟဲ၊ပႏၵာရရူျပားမီလားဟဲ" စသျဖင့္စသျဖင့္ တဟဲဟဲႏွင့္ လိုက္မွတ္ေနရတာ....ထိေက ,အပၸခ်ား ဟိုကရား,ေတြလုပ္ရေတာ့တာကိုး။၊ဒီလိုမွမလုပ္ရင္ရင္လဲ ခရမ္းသီးတလံုးရဖို႕ ေတာ္ေတာ္ခါးေတာင္းၾကိဳက္ရမွာမဟုတ္လား?
အခုေတာ့လဲ.........ကုလားျပည္ေရာက္တာ....ၾကာျပီကြယ္....ကုလားစကားေလးေတာ့သင္ပါတယ္... ထိေကရယ္...အပၸခ်ားရယ္

ဟိုးဂရားေလာက္ေတာ့တတ္ပါတယ္...ရုီတီဆိုလဲဖုတ္မွာပဲ...ပူရီဆိုလဲတုတ္မွာပဲ.......

ဒူဂန္းကိုဂ်ာေယးဂါးမယ္..အာလူးဆပၸဂ်ီ၀ယ္္....လို႕ေတာင္ သီးခ်င္းေလးလုပ္ဆိုတတ္ျပီေလ။ ေနာက္ေတာ့ ေရာက္တတ္ရာရာ
ေပါက္ကရေဖာ္တီးေတြ တင္ပါဦးမယ္

က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းက(၂)

က်ဳပ္လက္ေရးက ဟိုတုန္းကသိပ္ဆိုးတာ၊ အခုလည္းမလွပါဘူး၊ေနာင္လည္းလွလိမ့္မည္မထင္ေတာ့။
ရြာမွာ မူလတန္းအရြယ္တံုးကေပါ့။ဒီေၾကာင္ျခစ္ လက္ေရးက ဘယ္သူ႕စာအုပ္လဲ? လို႕ ဆရာမေဒၚျမင့္ျမင့္ရီ
ကေမးရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ေခါင္းႏွင့္ကြယ္ျပီး။ ဇက္ကိုပု၀င္ထားခဲ့ရတာေလ။အဲဒီတုန္းက ဟို ျမန္မာစာ ျမန္မာစကားဆိုတဲ့ စာအုပ္ကိုမျမင္ဖူးေသးဘူးဗ်။အဲေတာ့ က်ဳပ္စာေရးရင္ ဂငယ္ႏွင့္ရွစ္က မကြဲဘူး။က်ဳပ္ေရးထားတဲ့စာကိုက်ဳပ္အကိုဖတ္လိုက္ပုံကဒီလိုဗ်။ထိုးလဲေနၾက ဒိန္ဂေလာင္ ဆိုတာကို ထိုးလဲေနၾကဒိန္ရွစ္ေလာင္းတဲ့...က်ဳပ္ေရးတာအဲလိုမဟုတ္ပါဘူးေပါ့။ဘယ္လိုပါလိမ့္ေပါ့ေနာ္..ေနာက္ေတာ့မွ (အဆန္မပါ၊ ဂငယ္ပါ၊ပါလွ်င္ဂဏန္းရွစ္။ ရေကာက္မွန္ခဲ့၊အဆန္ထည့္၊အဆန္မဲ့လွ်င္၊ခြန္ႏွစ္ပင္) ဆိုတာတို႕က(န.ပ.သ)ေရာက္မွၾကားဖူးတာကိုးဗ်။စာေရးတဲ့ေနရာမွာသာျဖစ္ကလက္ဆန္ႏိုင္တာမဟုတ္
စာဖတ္ရင္လဲဒီလိုပါပဲ။တခါမွာေပါ့..နာရီျပင္ဆိုင္ဆိုတာကို နာရီျပိဳင္ဆိုင္...ဆိုျပီးဖတ္ခဲ့မိေသးတာ...
အင္း..........ဆိုၾကပါစို႕..အရြယ္ေလးရလာေတာ့ ရီးစားစာေတြ ဘာေတြေရးတာေပါ့ဗ်ာ။ဒါေပမဲ့လက္ေရးကေတာ့လွဘူးဗ်...အဲဒါေၾကာင့္
လား သိပါဘူးဗ်ာ...က်ဳပ္ရဲ့ရီးစားစာကို ဘယ္ေကာင္မေလးကမွလက္မခံဘူး။သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ေကာင္းခ်ီးေထာမနာျပဳၾကပါတယ္..."မင္းလက္ေရးကလဲကြာ...တသလင္းခ်ိတ္(ဋ)ႏွင့္ ဒရင္ေကာက္(ဍ)ႏွစ္ေကာင္က ပဲတီပင္ေပါက္နဲ့ေပါင္းျပီး ေကာက္ရုိပံုေဘးမွာ အရက္မူးသိုင္းကေနၾကသလားေအာက္ေမ့ရတယ္" တဲ့ေလ။
အဲဒီအေျပာမ်ိဳးေတြကို က်ဳပ္ကလည္း သေဘာေခြ႕ေနတတ္တာကလား။ ကိုယ့္လူတို႕ မွတ္ထားၾကေလာ့။ဤလက္ေရးမ်ိဳးသည္ကားဆရာ၀န္ေဒါက္တိုတို႕၏ လက္ေရးမ်ိဳးျဖစ္ေခ်ေတာ့သည္ တမံု။ လို့ ရင္ေကာ့ လက္မေထာင္ခဲ့ေသးတာပဲ။
ဒီေနာက္ပိုင္း စာေရးရင္ ၀ိုင္းေအာင္ လွေအာင္ ညီေနေအာင္ အားမထုတ္ေတာ့ဘူးေလ။တသက္လံုး ဒီပဲတီပင္ေပါက္ စတိုင္လ္ေလးကိုပဲ ဖက္တြယ္ထားေတာ့မယ္လို႕ .....သႏၷိ႒ာန္ခ်လိုက္သလို အက်င့္ပါသြားေတာ့တာပဲ။ဘယ္ေနရာမ်ိဳးမွာေရးေရး၊ဘယ္သူ႕ဆီေရးေရး
ဒီပံုစံခ်ည္းပဲ ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။တစ္ခါတစ္ခါ လူၾကီးဆရာသမားေတြဆီေရးတဲ့ အခါမ်ိဳး သတိထားေရးေနတဲ့ၾကားက လက္ေရးကပဲတီပင္ေပါက္လိုျဖစ္ျဖစ္သြားလို႕ စာေရးရင္ ဘယ္ေတာ့မွ တခါထဲျပီးတယ္ဆိုတာမရွိဘူးေလ။ေလး ငါးရြက္ေလာက္ေတာ့ အမွဳိက္ေတာင္းထဲပစ္လိုက္ရတာပဲ။ ဒါကစကားစပ္မိလို႕ က်ဳပ္လက္ေရး လွေၾကာင္း အခြင့္သာတုန္း ၾကြားလိုက္တာပါ။
ေၾကာ္ျငာလို႕သေဘာထားလိိုက္ေပါ့ေနာ့....
ေနာက္ဆို ဒီထက္မက ၾကြားစရာေလးေတြကို ၾကံဖန္ရွာျပီး တင္ေပးဦးမွာ။အဟဲ............