ပို႕စ္အသစ္တင္မယ္စိတ္ကူးတယ္။ေရးစရာေတြကအမ်ားၾကီးပါ။ဒါေပမဲ့ ေရးလို႕ေကာင္းမေကာင္း၊
ကိုယ့္ရဲ့စာေၾကာင့္တဘက္သားထိခိုက္ေစမဲ့
ကိုယ့္ရဲ့စာေၾကာင့္တဘက္သားထိခိုက္ေစမဲ့
စာေတြျဖစ္ေနမလား။တျခားသူအတြက္ ဗဟုသုေတြရေစမဲ့စာလား။
ဘာလားညာလားႏွင့္ေတြေ၀ေနရင္း တေန႕ျပီးတစ္ေန႕အခ်ိန္ေတြကို
ကုန္လြန္ေစခဲ့တယ္။ေရးရင္ေတာ့ ငါ့အေၾကာင္းငါေရးမယ္။
မင္းအေၾကာင္းလဲပါမယ္။အဲ........ျပီးေတာ့ သူတို႕အေၾကာင္းလဲပါမယ္ေပါ့ဗ်ာ။
ဒီေတာ့ သူတို႕အေၾကာင္းေရးရင္ သူတို႕ခြင့္ျပဳခ်က္မရေတာ့ ဘယ္သူမွ မၾကိဳက္ခ်င္ဘူးေလ။
အဲဒီေတာ့.ခက္တာေပါ့။ဒီလိုဆိုေတာ့...က်ဳပ္အေၾကာင္းပဲက်ဳပ္ေရးမယ္ဗ်ာ။က်ဳပ္ကဘာမွမယ္မယ္ရရ
သိတာမရွိဘူး။စကားေျပာလဲ မတတ္ဘူး။ အရိပ္အကဲနားမလည္ဘူး။သူမ်ားကေျမွာက္ပင့္ေနမွန္း
သိသိၾကီးႏွင့္လဲ သာယာေနတတ္တယ္။တစ္ခါတစ္ခါ အတၱဆန္ဆန္ေနတတ္ေျပာတတ္တယ္။ ကိုယ္မွန္တယ္ထင္တဲ့အရာကို မွန္တယ္ထင္တာကို ဇြတ္အတင္းလက္ကိုင္ထားတတ္ျပန္တယ္။တရြာလံုးႏွင့္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနမွန္းသိေသာ္လဲ
"ဤဟာ ဤ၊က်ြဲဟာက်ြဲ" ဟူ၍ သေဘာထားတတ္သျဖင့္ အမ်ားႏွင့္ မၾကာခဏဆန္႕က်င္ဘက္
အျဖစ္သို႕ေရာက္ခဲ့ရေပါင္းလဲမနည္းပါ။လြတ္လပ္စြာသေဘာထားကဲြပိုင္ခြင့္ရွိတယ္ေလ။ခက္တာက
က်ဳပ္ရဲ့စိတ္ပါ။ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ထားတတ္ေသာ္လဲ ပင္ကိုအတိုင္းျပန္မလည္တတ္ပဲ
အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ရွိမွ နဂိုမူရင္းသို႕ျပန္ေရာက္တတ္တာ။ဒါကေတာ့ အရိုးခံမို႕ျပင္ခ်င္ေသာ္လဲ ျပင္ဖို႕ခက္ေန
တတ္ျပန္တယ္ေလ။မဟုတ္တာ မမွန္တာေတြ သဘာ၀မက်တာေတြကို ေတြ႕လာျပန္ေတာ့ ပင္ကိုစိတ္က
မေနျပန္။က်ဳပ္ကို က်ဳပ္ စင္းလံုးေခ်ာလို႕ ဆိုတာမဟုတ္။လူမွန္ရင္ အမွားႏွင့္မကင္း၊အားနည္းခ်က္ႏွင့္မလြတ္
မွန္းေတာ့သိသေပါ့။ တဘက္သတ္အေတြး၊တဘက္သတ္လုပ္ရပ္ကိုေတာ့လက္မခံ။အရာရာမွာ သူ႕ဘက္ ကိုယ္ဘက္ မွ်တေအာင္ေတြးၾက ေျပာၾကလွ်င္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ေလာကမွာ ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုးက အခ်င္းခ်င္းယံုၾကည္မွဳကင္းမဲ့ျခင္းႏွင့္၊သံသယေတြပဲလို႕ က်ဳပ္ယူဆတယ္။
မွားခ်င္လဲမွားမယ္။ဒါ က်ဳပ္ထင္ျမင္ခ်က္ပဲ။အဆိုးဆံုးကေတာ့ သံသယကအစပဲ။ပြင့္လင္းဖို႕လိုသလို ညိွႏိွဳင္းဖို႕
လဲလိုတာပဲ။အဲဒီအခါ အတၱေတြ မာနေတြကို အသာခ်ထားရမွာေပါ့။ဒါေပမဲ့........အဲဒါကို က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္
လိုက္နာႏိုင္ေအာင္ အေတာ္ၾကိဳးစားရဦးမယ္။က်ဳပ္အတြက္ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ က်ဳပ္လဲေလ ေလာကီသား(သို႕မဟုတ္) သာမန္ပုထုဇဥ္လူသားစစ္စစ္ျဖစ္ေသာ က်ဳပ္ရယ္ပါ.....လို႕။
